B&w {33}

Η διαχείριση κρίσεων είναι ένας ξεχωριστός κλάδος γνώσης.
Αποτελεί ιδιαίτερο κομμάτι μέσα σε μία επιχείρηση, μεταπτυχιακό τίτλο στα πανεπιστήμια, μπορεί θεωρητικά να βοηθήσει ακόμα και στην αντιμετώπιση της κρίσης που βιώνει η Ελλάδα ή οποιαδήποτε άλλη χώρα.
Για να το διατυπώσουμε σωστά, η διαχείριση κρίσεων είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της ίδιας της ζωής. Όλοι οι άνθρωποι σε ποικίλες φάσεις της ζωής τους βιώνουν κρίσεις. Μόνοι με τον εαυτό τους, στη δουλειά, με τους συναδέλφους ή το αφεντικό τους, στις σχέσεις τους με το αγόρι ή το κορίτσι τους.
Η αντίδραση σ’ αυτές τις κρίσεις είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής.

Ο μελετητής και δοκιμιογράφος Νασίμ Νίκολας Τάλεμπ, εισήγαγε τη “θεωρία του μαύρου κύκνου”.  Ως “Μαύρος Κύκνος” εννοείται ένα ολιγοπίθανο και απρόβλεπτο γεγονός που λαμβάνει χώρα σε μια οποιαδήποτε σειρά πιθανών και συνηθισμένων γεγονότων σε κάθε δραστηριότητα μιας κοινωνίας, και ανατρέπει δραματικά προς το χειρότερο ή το καλύτερο τη δομή της*. Διαβάζοντας γι’ αυτή τη θεωρία λοιπόν, μου ήρθε στο μυαλό αναλογικά η θεωρία του μαύρου κύκνου της σχέσης – δική μου διασκευή.
Ο μαύρος κύκνος της σχέσης λοιπόν, είναι αυτό το απρόβλεπτο, πολλές φορές χαζό γεγονός  – μια κουβέντα πάνω στα νεύρα, μια φωνή παραπάνω, μια κάπως αδιάφορη στάση και τα λοιπά και τα λοιπά – που προκαλεί ένταση και αναστατώνει, έστω για λίγο, έστω στιγμιαία, τη δομή μιας σχέσης.

Να ξεκαθαρίσω ότι δε μιλάω για μία δομική διαφωνία, για κάποιο τσακωμό που τρυπώνει στο βάθος της σχέσης και την ταρακουνάει σαν τον εγκέλαδο. Μιλάω γι’ αυτή τη χαζή ένταση που έρχεται πραγματικά σα μαύρος κύκνος μέσα στο κοπάδι των άσπρων.
Όπου κοπάδι άσπρων κύκνων βάλε τη σχέση που ρέει όμορφα, στρωτά και με πολλή αγάπη.

Πώς τον διαχειρίζεσαι λοιπόν αυτόν τον μαύρο κύκνο; Πώς τον διώχνεις για να μη σου χαλάει την αισθητική;

Δυστυχώς, θα σε απογοητεύσω. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή, ούτε έτοιμη λύση.
Ξέρεις και ξέρω ότι κάθε σχέση είναι μοναδική και διαφορετική. Κι ότι υπάρχουν εκατομμύρια είδη αγάπης στον κόσμο, αλλά ποτέ και πουθενά δε θα υπάρξει η ίδια αγάπη δύο φορές. Κι εκτός απ’ τη σχέση και την αγάπη, ο καθένας μας έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα καλά και τις παραξενιές του.

Εγώ όταν ξενερώνω καταπίνω τη γλώσσα μου, κάθομαι μουγκή σαν τη Βουγιουκλάκη στη Μαρία της σιωπής και κοιτάω το μαύρο κύκνο κατάματα, με γουρλωμένα μάτια, σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τι πρέπει να κάνω και να πω, στο μυαλό μου κινούνται χίλια σενάρια και παίζουν τύμπανα, αλλά εξωτερικά είμαι απαθής, αυστηρή και άπραγη.
Σωστή διαχείριση της κρίσης; Δε ξέρω, δε θα το ‘λεγα.

Κι εσύ απ’ την άλλη, μόλις εμφανιστεί ο μαύρος κύκνος τα χάνεις, φέρεσαι σπασμωδικά και παρορμητικά, λες πράγματα που δεν εννοείς και μετά, σε δεύτερη φάση, κατεβάζεις μούτρα, αδιαφορείς, δε θες να το συζητήσεις και λες μόνο ότι εσύ, δεν τα θες αυτά.
Σωστή διαχείριση της κρίσης; Δε ξέρω, εσύ θα μου πεις. (Δε θα το ‘λεγα επίσης.)

Αυτό που νομίζω ότι δεν καταλαβαίνεις ή που δε μπορείς να καταλάβεις την ώρα της κρίσης είναι ότι παρά την αλλαγή της στάσης μου, εγώ, είμαι η ίδια. Είμαι αυτή που ξέρεις, αυτή που σ’ αγαπάει κι αυτή που, μόλις στιγμιαία καταφέρει να διαχειριστεί την κατάσταση θα είναι εκεί για να το λύσετε μαζί.

Δε μπορώ να σου υποσχεθώ ότι όλα πάντα θα είναι άσπρα.
Μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θέλω να διαχειρίζομαι τα μαύρα καλύτερα από δω και πέρα. Θέλω να αλλάξω τα αδύναμα σημεία και τους λάθος χειρισμούς μου και όλα να φτιάχνουν πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Όλον αυτόν τον καιρό έχω αλλάξει, μου έχεις μάθει πολλά κι έχω μεγαλώσει μαζί σου, έχω αλλάξει πολύ σαν άνθρωπος αλήθεια.
Και πιστεύω ότι θα αλλάξω και θα αλλάξουμε κι άλλο προς το καλύτερο. εξέλιξη..

Όσα μαύρα πτηνά κι αν εμφανιστούν στη ζωή μας, ακόμα και την ώρα που το μυαλό μου παίρνει περίεργες στροφές, ακόμα κι εκείνη την ώρα σ’ αγαπάω με την ίδια ένταση.
Και όταν σε βλέπω να χαμογελάς κι όταν σε κοιτάω την ώρα που εσύ δε με βλέπεις – στο δεξί σου συνήθως, το αγαπημένο μου προφίλ – πάντα θα νιώθω τυχερή που σε γνώρισα, που πίστεψα σε σενα και που με κάνεις κάθε μέρα ευτυχισμένη. Στα καλά και στα κακά της κοινής μας ζωής, για όσο αντέχουμε να διαχειριζόμαστε τα μαύρα και τα άσπρα.

Σήμερα κλείνεις τα 33.
33 χρόνια πάρτυ, ομορφιά κι ανεμελιά.
Για τα επόμενα 33 εύχομαι πάρτυ, ομορφιά, ανεμελιά, τσιμπιές -πολλές τσιμπιές- και αγάπη !

Χρόνια πολλά
Σαγαπώ πολύ πολύ, πάρα πολύ
Κι όσο σε ζω, ακόμα πιο πολύ

 

*https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85_%CE%BA%CF%8D%CE%BA%CE%BD%CE%BF%CF%85

Advertisements

Η τέλεια ομορφιά*

“Το να ταξιδεύεις είναι πραγματικά χρήσιμο.
Σου ενεργοποιεί τη φαντασία.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απογοήτευση και ταλαιπωρία!
Το ταξίδι που μας δίνεται είναι εντελώς φανταστικό.
Ορίστε η δύναμή του.
Ξεκινάει από τη ζωή έως το θάνατο.
Άνθρωποι, ζώα, πόλεις και πράγματα, είναι όλα επινοημένα.
Είναι ένα μυθιστόρημα, τίποτα άλλο παρά μια πλασματική ιστορία.
Το λέει ο Littre, αυτός δεν κάνει λάθος ποτέ.
Κι έπειτα σε κάθε περίπτωση, όλοι μπορούν να πράξουν το ίδιο.
Αρκεί να κλείσουν τα μάτια.
Είναι από την άλλη πλευρά της ζωής.” *
(Louis – Ferdinand Celine, Ταξίδι στο τελείωμα της νύχτας)

Το ταξίδι, όπως και ο έρωτας – σου το ‘χω ξαναπεί – είναι μία προσπάθεια να μετατρέψουμε το όνειρο σε πραγματικότητα.

Ο έρωτας είναι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι που καλό είναι να κάνεις με κλειστά τα μάτια.

Το ταξίδι, κάθε ταξίδι, είναι ένα όνειρο. Και μια ώθηση προς τα εμπρός.
Όλα τα ταξίδια είναι ωραία, αλλά υπάρχουν μέρη που ζεις πιο εύκολα το όνειρο.

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο; Παρίσι, Ρώμη ή Κοπεγχάγη;
Ή μήπως ελληνικά νησιά;

Οι σχέσεις είναι σαν τα ταξίδια.
Στην αρχή πας προς το άγνωστο, προσπαθείς να προγραμματίσεις όλα όσα θα δεις και θα κάνεις αλλά τελικά καταλαβαίνεις ότι δε μπορείς να τα ελέγξεις και να τα οργανώσεις όλα από την αρχή. Κι έτσι αφήνεσαι.
Αρχίζεις να περπατάς σε άγνωστους δρόμους και στενά, ψάχνεις τον προορισμό σου, ένα σημάδι να σου δείξει προς τα πού πρέπει να πας. Συνήθως περιπλανιέσαι για ώρα. Έχει ζέστη ή κρύο και πεινάς. Ή διψάς. Ή τέλος πάντων βαρέθηκες να περπατάς τόση ώρα και νιώθεις την ταλαιπωρία. Γκρινιάζεις λίγο. Λες θα τα παρατήσω και θα κάτσω στο πρώτο στενάκι που θα βρω, στο πρώτο τουριστικό μαγαζί, κι ας μην είναι ωραίο. Γιατί δεν αντέχω άλλο περπάτημα.
Μετά λες από μέσα σου ή σου λέει ο Άλλος, έλα, πάμε λίγο ακόμα .. Και λες άντε, πάμε.
Και μετά από δυο τρία στενάκια ή στην επόμενη κιόλας στροφή, βρίσκεις το πιο όμορφο σημείο της πόλης και στέκεσαι, κοιτάς τριγύρω την ομορφιά και λες ναι, άξιζε το περπάτημα και η ταλαιπωρία.
Και ναι, κοίτα! άντεχα κι άλλο τελικά (…)

Τα ταξίδια σου ανοίγουν το μυαλό. Καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι το κέντρο του κόσμου, αλλά ένα απειροελάχιστο κομμάτι αυτού. Και εξελίσσεσαι.
Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής. Να αγαπάς και να εξελίσσεσαι.
Κι όταν είσαι μαζί μ’ αυτόν που αγαπάς, ο σκοπός είναι να εξελίσσεστε και μαζί.
Γι’ αυτό τα ταξίδια κάνουν καλό στις σχέσεις και τις ομορφαίνουν.
Όλες αυτές οι νέες εμπειρίες, όλα αυτά τα καινούργια, διαφορετικά όμορφα πράγματα που βλέπεις και ζεις μαζί με τον Άλλον σας δένουν με ένα νήμα τελείως διαφορετικό από αυτό της καθημερινότητας και της συνήθειας.
Όταν το μυαλό σου ανοίγει μαζί με το μυαλό του Άλλου, αυτό είναι μαγεία.

Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι ο γυναικείος εγκέφαλος είναι κατά 16% πιο ανεπτυγμένος από τον αντρικό. Όταν λοιπόν καταφέρνεις, μέσα από την εξέλιξη, να ισορροπήσεις αυτή τη διαφορά στα ποσοστά, οταν καταφέρεις, έστω και για λίγο, να κάνεις τον Άλλον να σε καταλάβει πραγματικά και βαθιά και να μπει, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, μέσα στο μυαλό και τις σκέψεις σου και να διαψεύσει την επιστήμη και τις στατιστικές, αυτό είναι μαγεία.

Αυτή είναι η τέλεια ομορφιά της σχέσης.
Και η τέλεια ομορφιά της ζωής, σε μακροσκοπική κλίμακα, που αποτυπώνεται σε δύο λέξεις: πληρότητα και αρμονία.
Καν΄το σαν την Αμελί:

α μ ε λ ι

Φτάσαμε Παρίσι μ’ αυτά και μ’ αυτά, συγκεκριμένα Μονμάρτη.
Και φτάσαμε μέχρι εκεί για να σου δείξω ότι η ζωή είναι απλή και ξεκάθαρη.
Life is simple and clear – just go with the flow

Πάντα θα υπάρχουν προβλήματα και θα εμφανίζονται και μέσα και έξω απ’ τη σχέση. Όταν όμως έχεις ανοιχτό μυαλό, καρδιά, αυτιά και μάτια κι έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σ’ αγαπάνε και τους αγαπάς και σε στηρίζουν, τότε όλα θα φτιάξουν.
Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσεις να λύσεις τα προβλήματα μαζί με τους ανθρώπους σου.
Κι όλα θα πάνε σίγουρα καλύτερα.

Και η σχέση σου, και η ζωή σου, θα είναι σαν τη Ρώμη το Μάιο.
Πανέμορφη, ζεστή όσο πρέπει, ηλιόλουστη και ανέμελη.
Και θα βρεις την τέλεια ομορφιά.

Αυτή που κρύβεται πίσω από τα μπλα μπλα μπλα.
Κάτω από τη φλυαρία και το θόρυβο.
Εκεί που κρύβεται η σιωπή και το συναίσθημα.
Η συγκίνηση και ο φόβος.
Οι τσακισμένες, ασταθείς πινελιές ομορφιάς.*
Αυτές που φτιάχνουν την τελειότητα.

18642022_10154406731002651_12987738_o

Στα επόμενα ταξίδια που θα έρθουν – στα επόμενα όνειρα που θα μετατρέψουμε σε πραγματικότητα.
Ευχαριστω για την βολτα
Σ αγαπω

*Ο τίτλος και τα αποσπάσματα είναι δανεικά από την ταινία “La grande belleza/ The grat beauty/ Η τέλεια ομορφιά” του Paolo Sorrentino (2013).

Post it #2: Άνοιξη

Changes post #2.

Όταν είμαστε μικροί, υπερβολικά και αθώα νέοι, αυτό που ονομάζουμε αγάπη και έρωτας συνοδεύεται απαραιτήτως από πόνο, δάκρυ, πολλά γιατί και χαμένες ευκαιρίες. Ο νεανικός μας ενθουσιασμός, γιατί περί αυτού πρόκειται συνήθως, βαρύνεται πάντα από αρκετό δράμα. Μία σχέση στο σχολείο ή στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης δε μπορεί να ονομάζεται σχέση αν δε μας κατατάσσει στο βάθρο της drama queen – θα μιλήσω για τα κοριτσάκια, αυτό ξέρω αυτό λέω. Κι ακόμα κι αν βλέπουμε ότι ο Άλλος δεν είναι πια εκεί ή ότι αυτό που είχαμε τελείωσε, μένουμε εκεί, γαντζωμένοι πάνω του και γαντζωμένοι απ’ το δράμα.

Κορίτσια (και αγόρια ενίοτε), save the drama.

Όσο μεγαλώνουμε, καταλαβαίνουμε ότι μια καλή αγάπη δε μας κάνει να πονάμε. Η καλή αγάπη είναι αυτή που μας κάνει κι εμας καλούς. Καλύτερους, πιο ολοκληρωμένους ανθρώπους. Είναι αυτή που μας κάνει εκτός απ’ τον Άλλον, να αγαπάμε περισσότερο και τον εαυτό μας.

Σίγουρα οι σχέσεις έχουν και πολλές δύσκολες στιγμές και οι έρωτες συχνά μπορεί να φέρουν και δάκρυ, αλλά αυτή θα είναι η εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Το δράμα δεν πρέπει να είναι ο κανόνας.

Μεγαλώνοντας λοιπόν, κατάλαβα ότι οι σχέσεις πρέπει να είναι σαν την άνοιξη.
Ηλιόλουστες, με ένα δροσερό αεράκι να με διαπερνά και με λίγο περισσότερο κρύο τα βράδια. Λίγο. Τόσο όσο χρειάζεται για να αναζητήσω την αγκαλιά του αγαπημένου μου να με ζεσταίνει όταν κοιμάμαι. Έτσι, απλά.
Γιατί το απλό είναι και το πιο σημαντικό.
Να μιλάμε, να καταλαβαινόμαστε, να ανοιγόμαστε, να δείχνουμε τα συναισθήματα μας και να εξηγούμε, όσες φορές χρειάζεται, τι μας ενοχλεί, τι μας στεναχωρεί, τι μας ευχαριστεί.
Μόνο έτσι προχωράνε οι σχέσεις.

Για να έρθει η άνοιξη πρέπει να μου μιλας. Να με κρατάς.
Να με κρατάς επειδή είμαι ελαφριά και δε σε βαραίνω.
Αν το βάρος μου για σενα είναι πολύ, να με αφήνεις να φεύγω.
Αν σε κουράζω, αν σε πιέζω, αν σου μιλάω πολύ και σ’ αγαπάω πολύ και το πολύ δεν μπορείς να το αντέξεις, και το πολύ τότε παίρνει αρνητική χροιά, να μ’ αφήνεις να φεύγω.
Θέλω να είμαι πάντα ελαφριά. Όταν βαραίνω και σε βαραίνω, τότε ούτε εγώ είμαι ευτυχισμένη.
Όταν δε μου μιλάς, όταν αρχίζεις να βάζεις μικρά μικρά τουβλάκια γύρω σου που φτιάχνουν ένα μικρό τοιχάκι στην αρχή αλλά μετά ορθώνονται σε μεγάλο τοίχο, η άνοιξη μένει έξω.
Αν έχεις πόρτα κλειδωμένη, πώς θες η άνοιξη να μπει;

Αν δε μ’ αγαπάς κάθε μέρα, αν θέλεις διαλείμματα απ’ την αγάπη σου και την αγάπη μας, να μ’ αφήνεις να φεύγω.
Αν δεν είσαι χαρούμενος και ηλιόλουστος κάθε μέρα, αν ο ενθουσιασμός σου γίνεται ρουτίνα και σε βαραίνει, να μ ‘ αφήνεις να φεύγω.
Αν δεν παίρνεις αυτά που σου δίνω, αν δε θέλεις πια να τα πάρεις, θα τα μαζέψω. Θα σταματήσω να τα δίνω. Να μ’ αφήνεις όμως να φεύγω.
Αν δεν είμαστε άνοιξη, να μ’ αφήνεις να φεύγω.
Χωρίς δράμα, χωρίς σπαραγμό. Απλά να μ’ αφήνεις να φεύγω.
Αν δε θες να έρχεσαι μαζί μου κι εγώ μαζί σου, να μ’ αφήνεις να φεύγω.

Η ζωή μας είναι μια συνεχής προσπάθεια να βγούμε αλώβητοι από τους χειμώνες. 
Και να ζούμε ευτυχισμένοι στην άνοιξη. Μαζί. 
Αν το δυνατό μας δέσιμο, η αρραγής μας ένωση ραγίσει, να μ’ αφήνεις να φεύγω.

Εγώ είμαι εδώ. Και θέλω να είμαστε μαζί δεμένοι το φθινόπωρο, το χειμώνα και το καλοκαίρι.
Να ζούμε και τις υπόλοιπες εποχές αλλά να είμαστε η άνοιξη.

Μακάρι να είμαστε πάντα ελαφριοί.
Συνεπείς προς τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας.
Σε αντιστοιχία λόγων και πράξεων.
Μακάρι να μη βαραίνουμε τους ανθρώπους.
Να λέμε όμορφα λόγια, να ακούμε όμορφα λόγια και να κάνουμε όμορφες πράξεις.
Γιατί μόνο έτσι είναι όμορφη η ζωή.
Κι εγώ αυτό θέλω. Για μένα και για σενα. Και για όλους.
Να ζούμε όμορφα, απλά και μαγικά. 

Ο αγαπημένος μου δραματικός στίχος, με την ευχή να ξορκίσει το δράμα:
“.. Βασιλιά της καρδιάς μου, κι απ’ το τατουάζ μου, εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ (…)”

Άνοιξη για πάντα, παιδιά..

 

 

Post it #1: πιο γαλανός

Changes post #1.

Παλιά πίστευα ότι η υπομονή είναι πολύ σημαντική.
Είχα διαβάσει κάπου μάλιστα ότι η αγάπη, μαζί με την υπομονή είναι οι δύο μεγαλύτερες αρετές.
Error #1 η αγάπη είναι ενδόμυχο συναίσθημα, έμφυτο στον καθένα και στο κάθε τι, που παίρνει μορφή και σωματοποιείται σε επιμέρους πρόσωπα και καταστάσεις. Την αρετή την έχουν μόνο οι ενάρετοι, την αγάπη όμως την έχουν όλοι απλά την εκφράζουν με διαφορετικούς τρόπους και άλλοι τη δείχνουν περισσότερο ενώ άλλοι την κρατάνε κρυμμένη καλά. Συμπέρασμα: η αγάπη δεν είναι αρετή.

Error #2 η υπομονή είναι αρετή, αλλά ξέρεις κάτι; Δε νομίζω ότι είναι τόσο σημαντική τελικά.
Μεγαλώνοντας έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η υπομονή είναι αρκετά υπερεκτιμημένη.

Υπομένω = υπό + μένω = Μένω από κάτω.
Μένω κάτω από κάτι που περιμένω να συμβεί, μένω κάτω και περιμένω να γίνει αυτό που θέλω για να σηκωθώ. Πάντως μένω κάτω.
Δε λέω, όταν είμαστε μικροί, η υπομονή είναι χρήσιμη γιατί πρέπει  να περιμένουμε να μεγαλώσουμε για να κάνουμε όσα κάνουν οι ενήλικοι. Τότε πρέπει όντως, να κάνουμε υπομονή.
Τώρα όμως; Τώρα που μεγαλώσαμε;

Εγώ μεγάλωσα και θέλω να σηκωθώ πάνω. Να είμαι όρθια, να ανεβαίνω ψηλά, σε σκάλες, σε ύψη και σε βουνά. Και να μη μένω υπό. Δε θέλω να κάνω υπομονή. Η ζωή μου είναι τώρα και θέλω να της αρπάζω κάθε λεπτό και κάθε ώρα. Δε θέλω να οπλίζομαι με υπομονή. Θέλω να οπλίζομαι με ενέργεια. Όχι να είμαι παρορμητική, να είμαι όμως ενεργητική και να μην περιμένω.
Να μην περιμένω το αύριο που θα ναι μια καλύτερη μέρα, το τριήμερο που θα πάω εκδρομή, το καλοκαίρι που θα έχει καλύτερο καιρό και θα έχω άδεια. Ούτε και σενα να περιμένω. Εσένα που αν κάνω υπομονή, θα μπορείς αργότερα να μου δώσεις παραπάνω χώρο στη ζωή σου.

Όλα είναι τώρα. Μπορείς;
Εγώ δε θα μαι ποτέ πιο νέα απ΄όσο τώρα, η αγάπη μας δε θα ναι ποτέ ξανά στο χρονικό σημείο που είναι τώρα, εσύ δε θα σαι ποτέ πιο όμορφος και δραστήριος από τώρα και η ζωή μας δε θα βρεθεί ποτέ, ποτέ ξανά στην 29η Δεκεμβρίου του 2016.
Κι όσο αφήνουμε τις μέρες να περνάνε, η ενέργεια εξαντλείται, όλα ξεθωριάζουν κι αποδεικνύεται πόσο μεγάλη απάτη, πόσο τεράστια φενάκη είναι η υπομονή.
Γιατί ακόμα κι αν κάνεις/κάνω υπομονή, όταν αυτή εξαντληθεί και γίνει η έκρηξη, δε θα μείνει τίποτα πια από μας. Μόνο συντρίμμια.

Γι΄αυτό λέω, φοβού τους υπομονετικούς ανθρώπους κι εγώ, εγώ δε θέλω να ανήκω πια σ’ αυτούς.
Εξάλλου, μάθε, ότι μόνη της η υπομονή, όσους τόνους κι αν έχεις, δεν κάνει τίποτα. Σκέτη υπομονή κράτα την και φάτην. Συδύασέ τη με δουλειά, συνδύασε τη με επιμονή και τότε κάτι μπορεί να γίνει.
Κι αν γίνει κάτι, έλα να μου το πεις.
Εγώ άλλη δεν έχω, άλλη δεν κάνω. Αποφάσισα ότι προτιμώ να απομένω παρά να υπομένω.

Γιατί μου είπαν ψέμματα. Όσο κι αν μέινω υπό, ο ουρανός δε θα γίνει πιο γαλανός.
Προτιμώ λοιπόν να βγω έξω και να σε δω σήμερα που είναι σκοτεινός και συννεφιασμένος.
Κι αν είμαι εγώ καλά, θα τον βλέπω γαλανό. Στην ανάγκη θα τον βάψω κιόλας. Αλλά δε θα περιμένω, δε θα υπομένω μέχρι να γίνει γαλανός.

Γιατί και να γίνει γαλάζιος, το τώρα μου δε θα μου το φέρει πίσω.
Πάμε τώρα. Θες; Μπορείς;

Image result for be present

Deep in the ocean – beyond the stars

Κι έτσι, έφτασαν Χριστούγεννα. Και πέρασαν κιόλας, χωρίς να το καταλάβω.
Κοντεύει να μπει η νέα χρονιά κι εγώ, εδώ και μήνες, προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια λευκή κόλλα αλλά δεν τα καταφέρνω. Έτσι είναι όμως η ζωή. Κάποιες στιγμές οι λέξεις και οι σκέψεις ρέουν σαν ποτάμι, γίνονται χείμαρρος και ξεστρατίζουν μόνες στο χαρτί ενώ άλλες, όλα μαγκώνουν μέσα στον κρυφό διάδρομο του μυαλού, οι σκέψεις τριγυρίζουν και βουίζουν μέσα στο κεφάλι αλλά σκαλώνουν εκεί, χάνονται μέσα σε λαβύρινθο και μπλοκάρουν.

Η περίοδος των γιορτών πάντα μου προκαλούσε μια – άλλοτε μικρή κι άλλοτε πιο μεγάλη – μελαγχολία. Φέτος, μου έχει προκαλέσει και μια μεγαλύτερη εσωτερικότητα.
Ένα κλείσιμο στον εαυτό μου σα στρείδι. Σκέφτομαι όμως, ότι αυτός είναι ο δρόμος της αυτογνωσίας.
Ο δρόμος προς τη γνώση του εαυτού και την αυτοπραγμάτωση είναι πολύ μοναχικός.
Κι εγώ θέλω, προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να έρθω σε ισορροπία με όλα τα στοιχεία της φύσης και του χαρακτήρα μου και να γίνω πιο ολοκληρωμένη, να γίνω όλη.

Οι διάφορες καταστάσεις της ζωής μου μέχρι σήμερα μ’ έχουν – καλώς ή κακώς – διαμορφώσει και μ’ έχουν κάνει αυτό που είμαι σήμερα. Σκληρότερη, κυνικότερη, λογικότερη.
Πάντοτε η αριστερή μου πλευρά λειτουργούσε καλύτερα και το αριστερό μου πόδι με στηρίζει σε όλες τις στάσεις ισορροπίας ενώ το δεξί πότε πότε με προδίδει. Η λογική μου πλευρά δηλαδή φαίνεται να υπερισχύει της συναισθηματικής ενώ παλιά θα ορκιζόμουν για το αντίθετο. Κουράστηκα όμως. Αγάπησα, αγαπήθηκα, πόνεσα, γέλασα δυνατά, έκλαψα κι από χαρά κι από λύπη, τσαντίστηκα, τσιτώθηκα, χαλάρωσα, αφέθηκα και κοιτάζοντας πίσω μπορώ να πω ότι ναι, μέχρι στιγμής έζησα πολύ ωραία, πολύ γεμάτα.
Και τώρα, πλησιάζοντας δειλά δειλά στα τριάντα, βλέπω τη ζωή μου σαν μια θολή εικόνα που όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο καθαρή. Σα να έχω μυωπία και κάθε χρόνος που περνάει, γιατρεύομαι σταδιακά και βλέπω καθαρά. Αποκρυσταλλώνω την εικόνα της ζωής μου και όλα όσα θέλω από αυτήν είναι πια εντελώς φανερά.

Θέλω λοιπόν να είμαι ολόκληρη. Να είμαι παρούσα σε κάθε στιγμή, σε ένωση με το παρόν, σε ένωση σώματος – πνεύματος – διάνοιας.
Θέλω να δουλεύω κάθε μέρα με τον εαυτό μου και να γίνομαι καλύτερη.
Και οι άνθρωποί μου; Αυτοί που αγαπάω; Πώς θα περπατάνε μαζί μου στο δρόμο αυτό;
Η μοναχικότητα της αυτοπραγμάτωσης είναι γεγονός αλλά και χωρίς επαφή, ανθρώπινη, αληθινή, πώς θα βγει η ζωή;
Απ’ την άλλη βέβαια, η επαφή αυτή είναι που προκαλεί και τα εμπόδια στην αυτογνωσία και την αυτοπραγμάτωση. Γιατί, οι επαφές προκαλούν και τις εντάσεις, τις προστριβές, τις διάφορες σκέψεις που μας βασανίζουν. Αν κλειστεί ο καθένας μας σε μια σπηλιά μόνος δε θα έχει πηγή δυστυχίας.
Όμως εγώ προσωπικά, αν κλειστώ έτσι ασκητικά κάπου, ας μην είναι και σπηλιά, μπορεί να βρω τον εαυτό μου αλλά θα χάσω τη ζωή, την αληθινή ζωή. Δεν είμαι θεός, ούτε θηρίο.

Δε ξέρω πώς συνδυάζεται η προσπάθεια της αυτοπραγμάτωσης με τις λοιπές ανθρώπινες σχέσεις. Ξέρω όμως ότι όλα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Και τρόπων.
Επιλέγεις τι θες να κάνεις και πώς θέλεις να το κάνεις.
Κι έτσι εγώ, επιλέγω να δουλεύω κάθε μέρα με τον εαυτό μου για να γίνομαι καλύτερη όχι μόνο για μένα, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπάω. Επιλέγω να διοχετεύω την ενέργειά μου σε δραστηριότητες και ανθρώπους που με γεμίζουν χαρά και αγάπη.
Ξέρω λοιπόν ότι όλα, όλα τα πράγματα στη ζωή, πόσο μάλλον οι ανθρώπινες σχέσεις, θέλουν δουλειά. Καλά τα λόγια και οι ευχές, καλά τα θα και τα ναι αλλά τίποτα ποτέ δεν έγινε και δε θα γίνει χωρίς δουλειά. Κι όπως εγώ δουλεύω για μενα και για τους ανθρώπους που θέλω να έχω στη ζωή μου, έτσι επιλέγω να κρατήσω μαζί μου αυτούς που δουλεύουν για μενα. Που έχουν τη διάθεση να με ακούσουν, να με καταλάβουν, να προσπαθήσουν όσο πιο πολύ μπορούν να με κρατήσουν κοντά τους.
Ναι, βάζω πια ψηλά τον πήχη και τις προσδοκίες μου και γίνομαι απαιτητική γιατί ο χρόνος μας δεν είναι άπειρος κι εγώ, θέλω να ζω το τώρα μου με τους ανθρώπους αυτούς, που δουλεύουν.

Γιατί μωρό μου, χρυσάφι μου, δυστυχώς δεν πέφτουνε τα κάστρα με ευχές.
Γι’ αυτό άσε τα λόγια και πιάσε δουλειά για να κρατήσεις κοντά σου όσα και όσους αξίζουν για σενα.

Κι όταν βρεις αυτούς, αυτούς που αξίζει πραγματικά να μείνουν κι όχι τους περαστικούς, κράτα τους γερά και ζήσε μαζί τους απλά.

Αυτό θέλω απ’ τη ζωή μου. Θέλω να ζω απλά μαζί με τους ανθρώπους μου.
Η ποίηση να ξέρεις ότι υπάρχει μόνο εκεί. Στα απλά, τα καθημερινά, τα μικρά που όμως είναι μεγάλα. Θέλω να συγκεντρώνομαι σ’ αυτά, ν’ αφήνω πίσω τις άχρηστες λεπτομέρειες και τις περιττές φαμφάρες και να μένω στην απλή και άδολη στιγμή, στην απλή και άδολη αγάπη. Αυτή υπάρχει μέσα μου. Και μέσα σου και μέσα μας και αν κλείσεις τ’ αυτιά σου στο θόρυβο του κόσμου θα νιώσεις την πληρότητά της. Κι αν την αφήσεις να σε οδηγήσει, θα σε πάει στα σημαντικά. Εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω. Να την αφήσω να με οδηγήσει, να δω το δρόμο που μου δείχνει το εσωτερικό μου φως, να γίνω εραστής της ζωής και να βρω τον εαυτό μου στην απεριόριστη αγάπη της κοσμικής συνείδησης*.

Και προσπαθώ να θυμάμαι ότι ουδεμία σταγόνα πολύτιμης αγάπης χάνεται ποτέ, διότι κάθε σταγόνα αγάπης ρέει στον απεριόριστο ωκεανό της ευδαιμονίας*
Και μια μέρα, ελπίζω να καταφέρω να κολυμπήσω εκεί, όσο κι αν με φοβίζουν οι βουτιές.
Και να κολυμπήσουμε και μαζί και να σε παίρνω αγκαλιά.
Και τα χέρια μου, που χώρεσαν όλο τον κόσμο, τώρα πια, να χωράνε μόνο εσένα.

Κι η αγάπη μας, η απλή, να φτάνει από τα βάθη του ωκεανού αυτού, μέχρι τις Περσείδες.

{Ελπίζω να μη σταματήσουμε να δουλεύουμε και να προσπαθούμε. Για σενα, για μενα και για μας.}

*Απόσπασμα από το Έρως και Θεός, Maharishi Mahesh Yogi, εκδ. ελφίλ.

Επιτύμβιο

Ένας μήνας σήμερα από τη μέρα που μ’ έσπρωξες μακριά.
Προλάβαμε, για λίγο, για τοσοδούλι, να γίνουμε ένα, κι ας μην το άντεξες.

Και μου ‘δωσες αυτή τη σπρωξιά, αποφάσισες να με στείλεις πολύ μακριά σου, προκαλώντας αυτόν τον μικρό θάνατο που λέγεται χωρισμός. Και ξέρεις, ο θάνατος πάντα συνοδεύεται από θρήνο. Από τις αρχαίες τραγωδίες μέχρι το χαμό κάποιου δικού μας προσώπου, η οδύνη που εκφράζεται με πόνο και οδυρμό, είναι απαραίτητο στάδιο για να ξορκίσεις το χαμό.
Κι έτσι εγώ, αφού σ’ έχασα, σε θρήνησα με όλους τους δικούς μου τρόπους.
Σ’ έκλαψα, σε ούρλιαξα, σε ξέρασα, σε φόρεσα στα χείλη μου, κόκκινο κύκλο που ματώνει.
Σε πένθησα πολύ, πολύ στο δάκρυ μου, πιο λίγο στο άδειο κρεβάτι μου – και βέβαια, πολύ στα μεθύσια. Εκεί που σου πρέπει, εκεί που ανήκεις, εκεί που διάλεξες ότι θες να μείνεις.

Ο κάθε άνθρωπος επιλέγει την πορεία που θέλει να ακολουθήσει. Τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο, η ζωή μας είναι εκεί, για να την πάρουμε στα δυο μας χέρια και να της βάλουμε φωτιά. Κι εμείς, είμαστε οι επιλογές μας. Επιλέγουμε αν θα μείνουμε στάσιμοι, αν θα πάμε παραπέρα, αν θα κάνουμε το μεγάλο βήμα. Αν η ζωή μας μάς ευχαριστεί έτσι ακριβώς όπως είναι ή αν θέλουμε να την αλλάξουμε, κάνοντας στροφή 180 ή και 360 μοιρών.
Εγώ εσένα αγάπη μου, που σ’ έκλαψα στα μεθύσια, δε θέλησα ποτέ να σε αλλάξω.
Κι αυτό γιατί σ’ ερωτεύτηκα ακριβώς – με κάθε γράμμα της λέξης κεφαλαίο – όπως είσαι, όπως φέρεσαι, όπως κινείσαι στο χώρο. Αγάπησα τα πάντα σου, από την πιο μικρή και ηλίθια σκέψη του εγκεφάλου σου που γίνεται λέξη, από το δάχτυλό σου που πληκτρολογεί μηνύματα πιο αργά κι από χελώνα, από το γέλιο και το πείσμα σου μέχρι τον άδικο και μέχρι τελευταίας στιγμής υπερβολικό εγωισμό σου.

Αγάπησα τα πάντα σου και προσπάθησα, προσπάθησα πολύ να σου δείξω πώς όλα τα καλά στοιχεία σου μπορούν να αναμειχθούν με τα δικά μου και να γίνει κάτι πολύ όμορφο, κάτι μεγάλο, ωραίο και συγκλονιστικό. Και περίμενα, αλήθεια περίμενα ότι θα κάνεις το βήμα και θα έρθεις πιο κοντά μου και θα γίνουμε ένα  και στο πετσί μας, όχι μόνο στα χαρτιά. Γιατί εγώ εκεί σε ένιωθα, στο πετσί μου, μέσα μου, να κυλάς στις φλέβες μου.

Δε μπορώ να πιστέψω ότι μας τελείωσες έτσι. Και ότι τα μυαλά μας, που νόμιζα ότι ήταν συντονισμένα μαζί με τις καρδιές μας, τελικά σκέφτονταν τόσο διαφορετικά. Εγώ, την όμορφη οικειότητα και την εξέλιξη που έρχεται με τον καιρό και μπορεί να φτάσει σε απογείωση και συ, την πίεση, το πνίξιμο, το δεν πάει άλλο – χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος.
Ας είναι όμως. Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι φοβερά δύσκολες και το κάθε μυαλό ξεχωριστό. Και παρ’ όλη την – άπειρη – προσπάθεια, το μυαλό σου είναι το μόνο μέρος που δε μπορώ να μπω και να προσπαθήσω να σου αλλάξω όσα σκέφτεσαι.

Μένω λοιπόν παγωμένη. Και μ’ ένα μεγάλο μάθημα. Ήσουν για μένα ένα πολύ μεγάλο μάθημα. Αλλά εγώ, εγώ ρε γαμώτι δεν ήθελα να είσαι μάθημα, ήθελα να είσαι για πάντα.
Κατάλαβα όμως ότι το για πάντα δε γίνεται. Κι ότι δυστυχώς, τα γεφύρια χορταριάζουν, η γη ανθίζει μόνο εκεί που θέλει και κυρίως, είναι χάρτινοι, χάρτινοι οι αγγέλοι κι από πολύ φτηνό χαρτί. Και σκίζεται τόσο εύκολα. Όπως σκίστηκαν τα λόγια τα μεγάλα σου, όπως σκίστηκε η καρδιά μου όταν με παράτησες.

Ψεύτικα τα αγγελάκια λοιπόν, ψεύτικα τα λόγια, ψεύτικοι και οι άνθρωποι; Δε ξέρω.
Δε θέλω να πιστέψω ότι πάντα θα πληγώνομαι. Θέλω να πιστέψω ότι γίνεται κάποιος να σε θέλει κανονικά και να είναι όντως εδώ. Και να μη φοβάμαι να αφεθώ, να μην είμαι στην τσίτα ότι θα μου την κάνει την επόμενη στιγμή, να μην αναγκαστώ να ξανανιώσω ότι δίνω όλα μου τα καλά στοιχεία, όλη μου την αγάπη, όλη μου την προσπάθεια και πέφτω πάνω σε τοίχο.
{οι τοίχοι του μυαλού σου, αυτοί που σε κάνουν να πιστεύεις ότι δε μπορείς να πας παραπέρα, αυτοί έχτισαν και τον πραγματικό τοίχο, αυτόν που πάνω του κοπάνησα με το κεφάλι πριν ένα μήνα, με τη δική σου σπρωξιά, και έφαγα τα μούτρα μου}.

Ο χρόνος θα τα απαλύνει όλα. Κι όσο περνάει και χώνεται ανάμεσά μας, φέρνει τον καθένα μας στη θέση του, εκεί που πρέπει να είναι, εκεί που θα είναι καλύτερα ή εκεί που επέλεξε να είναι, ακόμα κι αν έτσι είναι χειρότερα τελικά. Κι εγώ, στεναχωριέμαι που δεν τα καταφέραμε και πάντα θα πιστεύω ότι όλο αυτό είναι ένα μεγάλο κρίμα. Κρίμα που άφησες εμάς για κάτι πολύ λιγότερο και κατώτερο από εμάς ή κρίμα που δεν κατάλαβες πόσο πολύ ήταν αυτό που είχαμε.

Τι να κάνω όμως; Η ζωή που προχωράει με τις δικές της ταχύτητες και οι αποφάσεις των άλλων που με καθορίζουν χωρίς να με ρωτήσουν, έφεραν έτσι τα πράγματα. Κι εγώ λοιπόν, έτσι αφήνομαι. Με μια αγάπη που έγινε επέμβαση χειρουργική, με τους τοίχους που γέμισαν αλμύρα – τα κλάματά μου είναι παντού -, αλλά και με το καλοκαίρι που είναι ηλιόλουστο κι έχει πολύ Φως. Και προσπαθώ να είμαι κι η ίδια ηλιόλουστη και ρέω μέσα στην ενέργεια του κόσμου και ξαναβρίσκω σιγά σιγά τον εαυτό μου και τα πατήματά μου και τις σταθερές μου. Ξέρω ότι όλα αλλάζουν και μπορεί, στην επόμενη στροφή να τα χω χάσει ή να τα χω κερδίσει. Όλα.
Σημασία έχει μόνο ένα: να αγαπάς. Και ‘γω, αγαπάω δυνατά και αχόρταγα.
Και γίνομαι αυστηρή με τους ανθρώπους, κάποιες φορές πιο δύσπιστη και πιο σκληρή, αλλά όταν αγαπήσω κάποιον, τον αγαπάω με όλο μου το είναι και θέλω να τον ρουφάω αχόρταγα, μέχρι να κολλήσω πάνω στο κορμί του και να πάρω το σχήμα του. Και γίνομαι βούτυρο και τα δίνω όλα και τον αγαπημένο μου τον τσιμπάω και τον αγκαλιάζω και τον φιλάω και του γελάω με το πιο μεγάλο και δυνατο γέλιο που έχω -Ναι ναι, όλα αυτά που σ΄ενοχλούσαν και δεν τα ήθελες άλλο. Εγώ όμως δε θα κάνω εκπτώσεις. Όλα ή τίποτα! Κι  αποφάσισα να τσακωθώ με το τίποτα. Και με το λίγο.

Κι έτσι, κάθε βράδυ που κοιμάμαι αφήνω τα όνειρά μου στο κομοδίνο και το πρωί που ξυπνάω τα φοράω, τα κολλάω πάνω μου και βγαίνω στον κόσμο. Και προχωράω. Κι έτσι θα προχωράω.

Και πάνω στην μαρμάρινη πλάκα – από πολύ ακριβό μάρμαρο – που έριξες πάνω μας και  μας πλάκωσε, γράφω επτά λέξεις:
Κι ό,τι ψάχνω πίσω μου τ’ αφήνω.
Το αφήνω.
Από ‘δω και πέρα πια, μπορούν να με φωνάζουν όπως θέλουν.

Welcome to my truth

Οι άνθρωποι, στην αρχή μιας σχέσης, είναι όπως τα μωρά, τα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Όλα τους φαίνονται πρωτόγνωρα, όλα τα βιώνουν βαθύτερα, πιο δυνατά. Πράγματα που έχουν ξαναδεί και ξανακάνει σε άλλες φάσεις της ζωής τους, μαζί με άλλους ανθρώπους, νιώθουν ότι τα κάνουν πρώτη φορά. Και τα αισθάνονται στον απόλυτο βαθμό.
Έβλεπα διάφορα βίντεο στο ίντερνετ. Στο ένα, ένα μικρό παιδάκι αντικρύζει για πρώτη φορά τη βροχή, γουρλώνει τα μάτια του και γελάει δυνατά, μ’ ένα γέλιο πηγαίο, αληθινό. Σ’ ένα άλλο, διάφορα μωράκια τρώνε πρώτη φορά στη ζωή τους λεμόνι, ή κάποιο άλλο ξινό φρούτο και κάνουν μορφασμούς δυσαρέσκειας, άλλο βάζει τα κλάματα, άλλο στραβώνει τα μουτράκια του και κοιτάει παραξενεμένο.

Στην αρχή μιας σχέσης, όλοι οι άνθρωποι είμαστε μωρά. Κι όταν αυτός που μας αρέσει πολύ κάνει κάτι όμορφο, είναι σα να βλέπουμε τη βροχή πρώτη φορά στη ζωή μας. Κι όταν κάνει κάτι που μας ενοχλεί και μας δίνει πίκρες, είναι σα να μας κερνάει λεμόνι. Ένα ολόκληρο μπωλ στυμένο λεμόνι. Κι όχι με καλαμάκι. Σφηνάκι, μονοκοπανιά. Μπαμ και κάτω.
Όταν αγαπάμε κάποιον, ειδικά όταν αρχίζουμε να τον αγαπάμε, νιώθουμε τη χαρά και τη λύπη από τις πράξεις του στο μέγιστο βαθμό. Και το αντίκτυπό τους σ’ εμάς είναι τεράστιο.
Αυτή είναι όμως και η ομορφιά και η αλήθεια. Η δική μας, η δική του και της σχέσης μας.

Η αλήθεια του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετική, ανάλογα με την οπτική γωνία του, με τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο. Η μεγαλύτερη αλήθεια όμως, είναι η αλήθεια των συναισθημάτων. Γιατί, όσο κι αν σε μπλοκάρει το μυαλό, όσο κι αν προσπαθεί να σε βάλει στο “σωστό δρόμο” ή να σε κάνει να παρεκκλίνεις από αυτόν, αυτό που σου λέει η καρδιά, αυτό που νιώθεις βαθιά, αυτό είναι πάντα η αλήθεια σου.
Αυτή την αλήθεια πολεμάω να έχω στη ζωή μου. Την αλήθεια των συναισθημάτων.
Θέλω να είμαι μωρό. Η ψυχή μου να είναι άγραφο χαρτί και πάνω του να πρσπαθώ να γράφω μόνο όμορφα πράγματα. Όλα, σα να είναι η πρώτη φορά. Θέλω να σε κοιτάω και να νιώθω ότι σε αντικρύζω πρώτη φορά. Και οι κόρες των ματιών μου να διαστέλλονται όπως τότε.
Λένε ότι η δυστυχία των ανθρώπων μέσα στις σχέσεις προέρχεται απ’ το ότι θέλουν να ζήσουν την ένταση και τη δύναμη της πρώτης φοράς, ψάχνουν να την ξαναβρουν αλλά δε γίνεται. Κι αυτό τους κάνει δυστυχισμένους. Εγώ ξέρω ότι δε γίνεται να ξαναζήσω την πρώτη φορά. Θέλω όμως τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά, όσο προχωράει η σχέση κι εξελίσσεται και εξελισσόμαστε κι εμείς μαζί της, να τα ζω στο ίδιο βάθος. Όπως εκείνη τη φορά.
Να είναι αληθινά, να είναι μοναδικά, να είναι δυνατά. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν έχει αλλάξει κάτι από τον πρώτο καιρό. Η αγάπη μόνο που μεγάλωσε. Και πλήθυνε και με κατέκλυσε.
Εκτός αυτού όμως, δεν άλλαξε κάτι. Και δε θέλω να αλλάξει.

Θέλω να είμαστε μαζί και να γελάω δυνατά και να κλαίω δυνατά και να φωνάζω δυνατά.
Και όταν μ’ έχεις αγκαλιά και κοιτάμε τη βροχή, και όταν με κερνάς λεμόνι.
Θέλω να έχω καθαρότητα συναισθημάτων, να είμαι άσπρο φως που πέφτει πάνω σου και διαχέεται στο όλο σου και σε καθαρίζει, και σε εξαγνίζει, και σου φτιάχνει τη διάθεση και σε κερδίζει. Θέλω να ζω μόνο στο παρόν μαζί σου και με την αλήθεια μου. Και όπως στην αρχή, που δε σε ήξερα καλά και ήθελα να μάθω τα βασικά για σενα και δεν ασχολούμουν με αυτά τα μικρά, τα τιποτένια που μπορεί να χαλάνε τη διάθεσή μας, έτσι και τώρα. Θέλω να με απασχολούν τα βασικά. Γιατί αυτά είναι η αλήθεια και το μυαλό μου, θέλω να βασανίζεται -γλυκά- μόνο με αλήθειες.

Σήμερα προσπαθώντας να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου σε ένα μισάωρο αυτοσυγκέντρωσης, αυτογνωσίας και αυτοπραγμάτωσης aka διαλογισμού, έβαλα τα κλάματα. Δεν κατάλαβα τι έγινε, ούτε πώς, ούτε γιατί. Ένιωσα απλά τα μάτια μου στην αρχή λίγο υγρά και μετά να πλημμυρίζουν. Δεν έβγαλα φωνή, δεν έκανα σπασμούς ούτε λυγμό. Απλά ένιωσα να τρέχουν δάκρυα, να κυλάνε στα μάγουλά μου καθαρίζοντας το πρόσωπό μου και να καταλήγουν στα χείλη μου, βρέχοντας κι αυτά. Και, παρ’ όλο που ένιωσα ένα σφίξιμο στιγμιαία, αμέσως μετά κυριάρχησε το συναίσθημα της χαράς. Γιατί; Γιατί τα δάκρυα ήταν ένα βαθύ, αληθινό συναίσθημα που βγήκε προς τα έξω. Ήταν η αλήθεια μου που καθρεφτίστηκε στα μάτια μου, στα μάγουλα και στα χείλη.

Έλα στην αλήθεια μου. Μπες μέσα, κλείσου στο καβούκι της, κλείσε με και μενα και μη μ’ αφήσεις να βγω. Μη μ΄αφήσεις να δω τι υπάρχει έξω. Δε θέλω, κουράστηκα να μιλάω, να βλέπω, να σχολιάζω, να αλληλεπιδρώ με τον έξω κόσμο, να αγχώνομαι και να βιώνω καταστάσεις επιφανειακά. Θέλω βάθος, καθαρότητα κι έτσι, πληρότητα.
Μόνο αλήθεια θέλω, μόνο αλήθεια.

Screenshot_2016-06-04-16-36-33-1

Έν (τεκ) α

Ο κόσμος μας έχει γίνει φοβερά ρευστός, οριακά τρομακτικός. Η χώρα μας δε, στην κορυφή αυτής της οριακής κατάστασης, βουλιάζει μέρα με τη μέρα και μας τραβάει κι εμάς μαζί.
Λεφτά φυσικά και δεν υπάρχουν, οι δουλειές και τα δικαιώματά μας καταρρακώνονται, η ζωή μας εκφυλίζεται και κυριολεκτικά δε ξέρουμε τι μας ξημερώνει.
Τουλάχιστον, λέω, είμαστε γεροί και υγιείς και μπορούμε ακόμα και παλεύουμε.Για ό,τι έχει μείνει ή για ό,τι πρέπει να μείνει άθικτο. Γιατί, πέρα από αυτά τα – όντως μεγάλα και σοβαρά – προβλήματα, υπάρχουν κι άλλα, ακόμα πιο τρομακτικά. Αυτά που σχετίζονται με την υγεία, την κατάσταση του σώματος και της ψυχής μας, την ίδια την αξία και την ύπαρξη της ζωής μας. Άνθρωποι χάνονται καθημερινά σε πολέμους, σε συμπλοκές, ίσως αυτά να είναι μακριά μας, αλλά χάνονται και δίπλα μας, από λόγους σοβαρούς ή και ασήμαντους, ακόμα και τυχαίους – η “κακιά στιγμή”. Μικρά παιδιά από πείνα, νέοι άνθρωποι από τροχαία ή από αρρώστιες, παντού, κάθε μέρα. Κι έτσι, μ’ αυτά και μ’ αυτά, ακόμα κι εγώ η φύσει αισιόδοξη και θετική, αρχίζω να νιώθω τη μαυρίλα.

Όχι όχι. Δε σου γράφω σήμερα για να σε μαυρίσω κι εσένα, ούτε για να αποτυπώσω αυτή τη μεταστροφή της ψυχοσύνθεσής μου στον αρνητισμό. Όλη αυτή η εισαγωγή έγινε για να σου πω ότι ξέρω, νιώθω, βλέπω ποια είναι τα σημαντικά, τα μεγάλα, τα τρομακτικά που συμβαίνουν κάθε μέρα στον κόσμο. Κι εγώ, εννοείται ότι νιώθω κάθε μέρα τυχερή που είμαι καλά, που ζω όμορφα, που έχω αυτά τα απλά ή και τα περισσότερο σύνθετα ή τα “παραπάνω” που μου χρειάζονται και με κάνουν να ζω αξιοπρεπώς. Και νιώθω κάθε μέρα τυχερή για τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου, που τους έχω επιλέξει, και φυσικά, νιώθω τυχερή που έχω εσένα.

Ξέρω πολύ καλά λοιπόν τα σοβαρά ζητήματα της ζωής και της κοινωνίας και πώς να τα διαχωρίζω από τα ανούσια, τα ασήμαντα καθημερινά στα οποία κατά βάση δεν πρέπει να δίνω βάρος, και να καταναλώνω ενέργεια για χάρη τους.

-Τότε γιατί γκρινιάζεις; Και γιατί θυμώνεις;
Σα να σε ακούω και να σε βλέπω να με ρωτάς. Σα να διαβάζω την έκφραση του προσώπου σου, αυτή που τη σιχαίνομαι γιατί με κάνει και νιώθω παράλογη, πιεστική, κουραστική και ηλίθια. Και όλους, όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς τους απεχθάνομαι.
Ναι, απαντάω, υπάρχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα στον κόσμο. Και ναι, είμαστε τυχεροί που έχουμε ο ένας τον άλλον και που αγαπιόμαστε (τουλάχιστον αυτό είναι αδιαμφισβήτητο) και που όταν είμαστε μαζί είναι όλα όμορφα και που όταν κοιμόμαστε αγκαλιά νιώθω ότι τίποτα δε μπορεί να μας πειράξει. Αυτά είναι τα σημαντιικά. Και η βάση μας. Από εκεί ξεκινάνε κι εκεί τελειώνουν όλα. Σ’ έναν έρωτα όμως, δε μπορείς να συμβιβάζεσαι μόνο με τη βάση. Τουλάχιστον εγώ, σίγουρα δε μπορώ. Και δε θέλω.

Δε θέλω μόνο τη βάση, δε θέλω μόνο τα δεδομένα. Θέλω φωτιά, φλόγα και πυρκαγιά.
Θέλω άγρυπνα βράδια, αξέχαστες νύχτες και τρέλα. Θέλω να θέλεις κι εσύ όπως κι εγώ.
Να θέλεις. Να θέλεις να κοιμόμαστε μαζί, να περνάμε χρόνο και να κάνουμε πράγματα απλά και όμορφα, και πράγματα διαφορετικά και σπάνια και φοβερά. Δε θέλω να νιώθω ούτε για μια στιγμή ότι βαριέσαι ή ότι είμαι ανεπιθύμητη ή ότι σε κουράζω. Πονάει και δεν το αντέχω.
Και δε μπορώ, αλήθεια δε μπορώ να δεχτώ ότι εμείς, εμείς που ενώσαμε τόσα αντίθετα και φτιάξαμε κάτι τόσο όμορφο, κολλάμε σε πράγματα τόσο ασήμαντα και απλά και χάνουμε αυτή την ομορφιά. Και την ουσία. Και τις στιγμές.

Εμείς που ενώσαμε τόσες αποστάσεις και φτάσαμε
από τη μέρα μέχρι τη νύχτα και το βαθύ ξημέρωμα
από τον Μάλαμα μέχρι τον Παντελίδη
από τις ρακές μέχρι τα Jameson και τα Tanqueray
από τις φλωριές μέχρι τις αλητείες
από το Περιστέρι μέχρι την Αστυπάλαια

Εμείς. Εμείς που ενώσαμε τα αντίθετα και πριν λίγες μέρες φτάσαμε στο έντεκα.
Το έντεκα – 11 – σε ένα μήνα δε θα γίνει δώδεκα -12-. Ναι ναι, ξέρω να μετράω. Αλλά το 11, επιμένω, σε ένα μήνα δε θα γίνει 12, θα γίνει 1. Τα δύο μονά δηλαδή θα γίνουν ένα. Ένα μεγάλο ένα που θα χωράει μέσα και τα δύο αυθύπαρκτα μονά. Αυτός είναι και ο ορισμός της σχέσης. Σε ένα μήνα, θα γίνει αριθμός μια ένωση που συντελείται σιγά σιγά, εδώ κι ένα χρόνο.
Και θα γίνουμε, έστω για μια μέρα, ένα. Ένα και στους αριθμούς.
Κι ας χωρίσουμε την επόμενη. Θα είμαστε ένα. Θα έχουμε έστω υπάρξει ένα.
Κι ό,τι υπήρξε μια φορά, δε γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει.

Κι εγώ, κάθε Ανάσταση που θα βλέπω έξω απ’ το παράθυρό μου να σκάνε πυροτεχνήματα, θα θυμάμαι πώς έσκαγε ένα πυροτέχνημα μέσα μου κάθε φορά που σε έβλεπα. Μέχρι που γίναμε ένα. Ένα τεράστιο ποτό, ένα μεγάλο, γιγάντιο πυροτέχνημα που σκάει, μια μεγάλη αγκαλιά που σπάει κόκκαλα, ένα ατέλειωτο ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Μια μέρα με μια νύχτα ενωμένες, ένα πρωινό ξύπνημα μ’ ένα ρεμαλιασμένο βράδυ, ώρα για να σηκωθεί ο ένας, ώρα για να πέσει για ύπνο ο άλλος. Πολλά αντίθετα μαζί που ενώνονται όταν υπάρχει μια δυνατή κόλλα. Κι εμείς μωρό μου, έχουμε την αγάπη. Μια αγάπη τρελή, αυθόρμητη, ασταμάτητη και δυνατή για να κολλήσει κομματάκια που ξεκολλάνε, να τρυπώσει μέσα σε μικρές παρεξηγήσεις και χαζοτσακωμούς και να μου (κι ελπίζω μας) θυμίσει τι είναι σημαντικό.

Θέλω να ασχολούμαι μόνο μ’ αυτό. Με το σημαντικό, με την ουσία, που ξέρω πολύ καλά ποια είναι κι όταν το ξεχνάω για λίγο, να μου το θυμίζει το μυαλό και η καρδιά μου που είναι συντονισμένα στον παλμό της αγάπης. Στο ρυθμό της, στη δόνηση που παράγει και στα κύματα που στέλνει στο σύμπαν. Είναι τρομακτική η ενέργεια που απελευθερώνεται με την αγάπη.

Θέλω λοιπόν να ασχολούμαι μόνο με την ουσία, και αυτή μόνο να με νοιάζει. Κι έτσι θα είμαστε μόνο εγώ κι εσύ, ακριβώς όπως το θέλω: χωρίς φτιασίδια. Εγώ κι εσύ στον ήλιο, στο Φως, αλλά και στα σκοτάδια, χωρίς ωραιοποίηση, χωρίς φίλτρα, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς δεύτερες σκέψεις και δεύτερες κουβέντες, χωρίς κανέναν άλλον.

Μόνο με τρία πράγματα θέλω να ασχολούμαι: με το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.
Κι έτσι θέλω να είναι και η σχέση μας: μεγάλη, ωραία και συγκλονιστική.

και να έρχεσαι όταν σε θέλω..

(Κομ-) Μάτια

Πώς διαχέεται η αγάπη;

Να, θέλω να πω, πώς κινείται, πώς διαμορφώνεται μέσα στο χώρο;
Έχει πολλές μορφές, παίρνει διαφορετικά σχήματα, πλάθεται, αναδεύεται και ξεδιπλώνεται;

Νομίζω ότι πρώτα ξεκινάει από τα μάτια.
“Ποια είναι η εικόνα που έχεις κρατήσει από τη πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής σου; Δεν ξέρω ποια μπορεί να ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου. Ίσως μια τέτοια αίσθηση να την ένιωσα μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου. Ναι μάτια. «Μάτια» πρέπει να ήταν η εικόνα της πιο ευτυχισμένης μου στιγμής. Θυμάμαι μάτια που συναντήθηκαν με τα δικά μου” *
Ο ηλεκτρισμός που ξεκινάει από δύο ζευγάρια μάτια που συγχρονίζονται και κοιτάζονται, είναι η αρχή της αγάπης. Μετά, είναι η σειρά του σώματος. Το σώμα δίνει τα επόμενα σημάδια, σημάδια που μαρτυρούν ότι τα μάτια είχαν δίκιο. Τέλος, η καρδιά. Αν κι αυτή αρχίσει να χτυπάει δυνατά, να δονείται στη θέα ενός συγκεκριμένου προσώπου και μόνο, τότε έχει γίνει η ζημιά. Όλα αυτά φυσικά συγχρονίζονται και διευθύνονται από το μυαλό, απ’ αυτό, το θολωμένο, που σαν καλός μαέστρος κάνει το κάθε όργανο να σκιρτά με τη σειρά, τα προστάζει σε συγχορδία όποτε το θέλει αυτό κι άλλοτε, όταν οι παρτιτούρες του λένε κάτι άλλο, τα προστάζει σε ασυμφωνία: άλλο σκοπό να παίζει η καρδιά, άλλο τα μάτια, άλλο το σώμα. Γιατί έτσι θέλει το μυαλό.

Κι έτσι, όσα διαφορετικά μυαλά υπάρχουν – εκατομμύρια των εκατομμυρίων δηλαδή – τόσες είναι και οι μορφές αγάπης που μπορούμε να συναντήσουμε. Και συχνά, επειδή ο Άλλος, ο αγαπημένος Άλλος δε δείχνει την αγάπη του με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να τη δείχνουμε ή να την λαμβάνουμε εμείς, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι η αγάπη του δεν υπάρχει.
Είναι έτσι όμως πραγματικά; Κι αν δεν είναι, εμείς γιατί το νιώθουμε;
Σίγουρα ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, σίγουρα δεν είναι δυνατό να εκφράζονται όλοι με τον ίδιο τρόπο και να δείχνουν με ίδιο τρόπο τα συναισθήματά τους – κάποιοι μάλιστα κλείνονται μέσα στο καβούκι τους και δεν τα δείχνουν καθόλου. Όταν όμως είσαι μ’ έναν άνθρωπο κάποιο, έστω και λίγο, καιρό, λίγους μήνες, και λες ότι τον αγαπάς και τον θέλεις πολύ και τον νοιάζεσαι, δε θα πρέπει να του το δείχνεις με έναν τρόπο που να το καταλαβαίνει κι εκείνος; Νομίζω δηλαδή ότι η αγάπη, μέσα σε μια όμορφη και ειλικρινή σχέση, θα πρέπει να διαχέεται με τέτοιο τρόπο από τον δότη, ώστε ο λήπτης να τη νιώθει κι αυτός ατόφια και ακέραιη. Κι όχι ο ένας να πιστεύει ότι δείχνει όσα περισσότερα συναισθήματα μπορεί κι ο άλλος να νιώθει ότι λαμβάνει ένα τίποτα, ένα μηδέν.

Πάντα οι σχέσεις έχουν πρόβλημα στην επικοινωνία, στην αποκωδικοποίηση. Κι έτσι, πρέπει πάντα να γίνονται βήματα, προκειμένου ο ένας να προσεγγίζει τον άλλον όσο περισσότερο γίνεται. Το μεγαλύτερο πρόβλημα έρχεται λοιπόν όταν και οι δύο θεωρούν ότι για τα δικά τους δεδομένα, για το δικό τους μυαλό και την ιδιοσυγκρασία τους, κάνουν βήματα, προσπαθούν και είναι εκεί, μέσα στη σχέση και γουστάρουν (τα είπα όσο πιο παραστατικά μπορώ) όμως ο ένας απ’ τους δυο νιώθει ότι κάνει περισσότερα αλλά λαμβάνει λιγότερα.

Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι, πριν απ’ όλα: Πάντα, μα πάντα, σε μια σχέση, ΜΑ ΠΑΝΤΑ, ένας θα θέλει τον άλλον περισσότερο, θα τον αγαπάει περισσότερο και θα του το δείχνει περισσότερο. Πάντα ένας θα προσπαθεί περισσότερο για να κρατήσει τη σχέση σταθερή και αρραγή και συνήθως, θα ξέρει και θα νιώθει ότι τα πράγματα είναι έτσι. Ακόμα κι αν ο άλλος το αμφισβητεί, ακόμα κι αν κι ο άλλος για τα δικά του δεδομένα προσπαθεί, η ισότητα στην προσπάθεια και την προβολή των συναισθημάτων δεν είναι χαρακτηριστικό των ερωτικών σχέσεων και – να σου πω ένα μυστικό; Ούτε και θα γίνει ποτέ.

Με αυτό το δεδομένο λοιπόν προχωράω το συλλογισμό μου: Τι είναι καλύτερο;
Ένας άνθρωπος που σου δονεί την καρδιά και το μυαλό, αλλά σου δίνει ευτυχισμένες στιγμές -και αυτό που θα ονόμαζα “στιγμές παρούσες” – με το σταγονόμετρο;
Ή ένας άνθρωπος που τον θες λιγότερο, aka δε σε ταρακουνάει πια όταν τον βλέπεις, αλλά είναι πάντα εκεί για σενα, προσπαθεί πολύ, σου προσφέρει πολλές όμορφες στιγμές και παλεύει, για σενα; Δόνηση και σταγονόμετρο λοιπόν ή ηρεμία και ευχαρίστηση;
Εδώ σε θέλω.. Ναι, προφανώς και ο συνδυασμός δόνησης και ευχαρίστησης είναι ο ιδανικός, αλλά για να σου βάζω το δίλημμα, στη δική μου ζωή ή τουλάχιστον στην παρούσα φάση αυτός ο συνδυασμός δεν υπάρχει και δε διαφαίνεται στον ορίζοντα. {Αν και μεταξύ μας νομίζω ότι στις περισσότερες ζωές έτσι είναι, οι ιδανικοί συνδυασμοί μένουν μόνο στα παραμύθια και στο τελευταίο επεισόδιο του Sex and the city.}

Κακά τα ψέμματα, κι εγώ με την Carrie μεγάλωσα. Κι ακόμα τη βλέπω -πολλές φορές να φέρεται σπαστικά- κι όμως πάντα να παλεύει για την Αγάπη. Κι όσες φορές κι αν δω το επεισόδιο, έχω ακόμα βαθιά μέσα μου την ελπίδα ότι ο mr.Big δε θα φύγει για το Παρίσι, δε θα την αδειάσει πάλι, θα της δώσει κλειδί για το σπίτι του και χώρο, πραγματικό χώρο στη ζωή του. Αλλά αυτός δε της δίνει. Κι εγώ κι η Carrie μένουμε ακόμα εκεί κι ελπίζουμε. Ελπίζουμε ότι δε θα χρειαστεί να περάσουν έξι κύκλοι αμέτρητων επεισοδίων για να της πει ότι αυτή είναι η μία και μοναδική. Γιατί εκείνη ήξερε ότι αυτός είναι ο Ένας, από πολύ νωρίς.

Αρκετά όμως με τα σίριαλ. Αυτό που προσπαθώ να πω με απλά λόγια, με προσπάθεια, με παρεκβάσεις και παραβολές είναι ότι εγώ, δε θέλω σταγονόμετρο καρδιά μου. Θέλω δόνηση και αυθορμητισμό, δε θέλω πρόγραμμα, θέλω να μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο και να σου πω “πάμε για ποτό” και να πάμε, επιτόπου. Θέλω να είμαστε τρελοί και αυθόρμητοι και να ρουφάμε τη ζωή μαζί και να μην προσαρμόζομαι μόνο εγώ στο πρόγραμμά σου. Θέλω να με ζεις και να σε ζω. Να ζούμε ο ένας τον άλλον στο έπακρο και μέχρι το μεδούλι. Θέλω να ξέρεις τα ρούχα μου, να ξέρεις πώς πίνω τον καφέ μου, να μη μ΄αγαπάς μόνο στα λόγια και στις σταγόνες που μου δίνεις. Να μ’ αγαπάς στη ρουτίνα, στον χείμαρρο στιγμών, στην κάθε μέρα που περνά και την περνάμε μαζί. Δε θέλω να είμαστε συνέχεια μαζί αλλά κι όταν δεν είμαστε, θέλω να νιώθω ότι θα το ‘θελες το μαζί. Όπως κι εγώ.
Θέλω να λιώσουμε μαζί μωρέ. Τι σκατά τον ακούμε τόσο Μάλαμα άμα δε λιώσουμε μαζί;

Δε ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμα να προσπαθώ. Δε ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω το μαρτύριο της σταγόνας. Σίγουρα, αυτό που νιώθω είναι πολύ δυνατό. Γι’ αυτό κι ακόμα ελπίζω. Ελπίζω ότι θα σε δω να πηγαίνεις αντίθετα πια, ότι θα ξεπεράσεις τον εαυτό σου και θα λύσουμε την εξίσωση. Και η αγάπη που υπάρχει και μου δίνεις, θα διαχέεται στο χώρο και θα μεταφράζεται σε συμπεριφορές που κι εγώ θα εκλαμβάνω ως αγάπη. Ελπίζω να βρούμε τη γλώσσα της αποκωδικοποίησης.

Όμως, στην πραγματικότητα, η λέξη “ελπίζω” δε με εκφράζει. Τη λέω και δε με γεμίζει. Ποια είναι η λέξη σου; με ρωτάει το μυαλό. Λαχταρώ. Αυτή είναι η λέξη μου.

Λαχταρώ τη σχέση για την οποία παλεύω. Λαχταρώ να τελειώσουν οι νύχτες μοναξιάς, οι αμέτρητες σκέψεις και προβληματισμοί και οι στιγμές – σταγόνες. Λαχταρώ να μπούμε στο χείμαρρο μαζί.

Λαχταρώ και τρέχω να σε φτάσω

 

 

*Απόσπασμα από συνέντευξη του ηθοποιού Α. Πανταζάρα στην Popaganda

Ζωή ατόφια

Οι άνθρωποι πάντα ανησυχούν ότι δε ζουν τη ζωή τους στο έπακρο.
Ότι δεν εκμεταλλεύονται όλες τις ευκαιρίες, ότι δε ζουν όσο καλύτερα θα μπορούσαν σε επίπεδο συνθηκών διαβίωσης, δουλειάς, φίλων, συντρόφων.. Ότι επιλέγοντας κάτι, αφήνουν άλλα τόσα και περισσότερα αδοκίμαστα, επιλογές που πιθανότατα είναι καλύτερες από αυτή που ήδη έκαναν. Κι όλο αυτό φυσικά τους προκαλεί άγχος και σκέφτονται συνέχεια ότι “εχθρός του καλού είναι το καλύτερο”, το καλύτερο που – δυστυχώς – δεν έχουν.

Εγώ ευτυχώς δεν έχω γενικά τέτοιου είδους άγχη. Θεωρώ ότι η διαρκής σύγκριση με αυτό που στο μυαλό μας πλάθουμε ως “καλύτερο” είναι λάθος και το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι στεναχώρια. Και ανασφάλεια. Πιστεύω ότι η ζωή του καθενός μπορεί να γίνει όμορφη, με ό,τι ο καθένας έχει και παλεύει, κι έτσι προσπαθώ να κάνω τη δική μου όσο πιο όμορφη μπορω.
Προσπαθώ κάθε μέρα, κι όταν καμιά φορά ξεχνάω πόσο όμορφη είναι η ζωή, κάνω μια μικρή στάση, ανασαίνω και μου το ξαναθυμίζω.

Και ρίχνομαι πάλι στη δίνη! Στη δίνη του καθημερινού τρεξίματος, στο γύρισμα και στο τριγύρισμα της πόλης, σε υποχρεώσεις αλλά και σε ξεγνοιασιές, σε ομορφιές, σε ουτοπίες..
Θέλω να ρουφάω τη ζωή και το να μην τη ρουφάω ολόκληρη, αυτό με αγχώνει. Όχι γιατί η ζωή μου δεν είναι καλή και θέλω να την κάνω καλύτερη, αλλά γιατί θέλω να τα μάθω και να τα ζήσω όλα, δηλαδή όσα περισσότερα γίνεται. Θέλω να διαβάσω όσα περισσότερα βιβλία, να δω όσες περισσότερες ταινίες, να μάθω όσο περισσότερα μέρη, γεύσεις, τρόπους, ανθρώπους..
Να πάω σε πάρτυ, να χορέψω μέχρι το πρωί, να πιω δέκα τεκίλες μονορούφι και να παραπατάω, να κοιμηθώ μετά το ξημέρωμα, να δοκιμάσω μεξικάνικο και ινδικό και να πιω περίεργα κοκτέιλς. Να γνωρίσω ανθρώπους μοναδικούς και αξιόλογους, απ’ αυτούς που σου αφήνουν το στίγμα τους και σου δίνουν πράγματα που φαίνονται στην πορεία. Και τα περισσότερα τα έχω ήδη κάνει. Και ήταν όμορφα πολύ.

Κι έτσι, κάπου εκεί ανάμεσα στην Καρυστιάνη και τον Woody Allen, μεταξύ gin και tonic, ανάμεσα σε δικόγραφα, διπλωματικές εργασίες και φακέλους στίβες, βρήκα την αληθινή αγάπη.

Εγώ, που με το παρορμητικό και το “θέλω να τα ρουφήξω όλα” του χαρακτήρα μου, δε στέριωνα καλά στις σχέσεις. Εγώ που έπαιρνα ό,τι καλύτερο μπορούσα και έδινα όσα περισσότερα μπορούσα, αλλά όλες οι σχέσεις μου τελείωναν γιατί έφταναν σε τέλμα. Όχι άλλα να πάρεις, όχι άλλα να δώσεις, όχι άλλα να μάθεις. Ο καιρός όχι πάρα πολύς, αλλά τα όρια μου μάλλον μετρημένα. Πληγωμένες καρδιές, σκέψεις πολλές, πίστη ότι δε γίνεται να κρατήσει κάτι παραπάνω καιρό, και πάλι απ’ την αρχή. Φλερτ και έξοδοι και υποσυνείδητη αναζήτηση.
Εγώ λοιπόν, εκεί που δεν το περίμενα, γνώρισα την αληθινή αγάπη.
Και είχα απ’ την αρχή το καλό προαίσθημα, και άφησα το ένστικτό μου να με παρασύρει όταν φαινόταν ότι μπορεί να είναι λάθος.

Και στροβιλίστηκα. Και ξέρεις ποιο είναι το ωραίο; Ότι στροβιλίζομαι ακόμα.
Βρίσκω το δασκαλό μου, και το φίλο μου, και τον σύντροφο μου, και τον άνθρωπό μου.
Αυτόν που δε μιλάμε διαφορετική γλώσσα. Μίλαμε με λέξεις και με συναισθήματα.
Και πολλές φορές, όταν κοιταζόμαστε στα μάτια σιωπηλοί, νιώθω ότι μιλάμε ασταμάτητα.
Γιατί όταν μιλάνε τα συναισθήματα, οι λέξεις σωπαίνουν αφού ο ήχος τους ακούγεται σαν ψέλλισμα μπροστά στο βουητό των συναισθημάτων. βουβουβουβουβουβ και μπαμ μπουμ οι καρδιές. Και δωσ’ του πάλι.

[Η αγάπη και ο έρωτας είναι το μόνο πράγμα στον κόσμο που σε κάνει – έστω και στιγμιαία – άτρωτο. Κι εκτός απ’ τον άνθρωπό σου μπορείς να κοιτάξεις κατάματα τον πόνο και όλες τις δυσκολίες της ζωής, ακόμα και τον θάνατο. Γιατί είσαι δυνατός, άτρωτος και δε φοβάσαι τίποτα.
Συνειδητοποιώ ότι η αγάπη είναι το πιο δυνατό συναίσθημα στη ζωή γιατί απ’ αυτό ξεκινάνε και σ’ αυτό τελειώνουν όλα τα υπόλοιπα. Πονάς, στεναχωριέσαι ή χαίρεσαι και ενθουσιάζεσαι.. γιατί; επειδή αγαπάς.
Η αγάπη με κάνει να ταξιδεύω και δεν είναι παράξενο γιατί και τα δύο, το ταξίδι, όπως και η αγάπη, εκφράζουν την απόπειρά μας να μετατρέψουμε το όνειρο σε πραγματικότητα*
Κι έτσι αγαπάω και ταξιδεύω και κυλάω και ρουφάω τη ζωή μέχρι το πιο πυκνό της βάθος. Με καλαμάκι την αγάπη.]

Και κάνω όνειρα, και ζω ελεύθερα. Και καταρρίπτω όλα όσα ήξερα μέχρι χθες, και ονειρεύομαι τη ζωή μου έτσι, γιατί η κάθε μικρή στιγμή παίρνει διαφορετικό νόημα με την αγάπη.
Αυτή είναι το φίλτρο μου κι από εκεί περνάνε όλα και βγαίνουν πιο αληθινά.
Γι΄αυτό, θα συνεχίσω να ονειρεύομαι κι όταν περπατάω, θα κοιτάω πάντα τον ουρανό.
Κι ας πατάω στις λάσπες απ’ την απροσεξία μου, κι ας λερώνω παπούτσια και παντελόνια, ο ουρανός με τα ροζ και τα ιριδίζοντα χρώματα του θα με κάνει πάντα να ονειρεύομαι, να γαληνεύω και να θυμάμαι ότι ζω με αγάπη.

Κι όσο περνάει ο καιρός, καιρός που άλλοτε θα είχε σημάνει τη λήξη, θα χαμογελάω μέχρι να πονέσει το πρόσωπό μου. Γιατί έχω την αγάπη και με τραβάει. Και με πάει.
Και θα κοιτάω το παρελθόν μου με ευβλάβεια και ευγνωμοσύνη, αλλά σιγά σιγά θα μου φαντάζει σαν κουκίδα. Γιατί τώρα, τώρα έχω την αγάπη. Την ΑΓΑΠΗ. Και γι’ αυτό, δεν έχω άλλες λέξεις.
Έχω μόνο ήχους, εικόνες, γεύσεις, ηλιοβασιλέματα και ανατολές.

Λιώσιμο. Δώσιμο. Ένωση. Παράδοση.
Τρέξιμο. Βιασύνη. Ρουφηξιές.
Ποτά. Φιλιά. Γεύσεις. Αρώματα.
Ψυχές. Καρδιές. Δονήσεις.

Είναι πολύ παραπάνω από μας.. πολύ
Οι λέξεις είναι φτωχές. Ζωή ατόφια, φίλε.
Ζωή
Ατόφια.

*Alain de Botton, Ελβετός συγγραφέας